De 'Troef'-reeks richt zich op lezers met een achterstand in de Nederlandse taal, zoals dove en anderstalige kinderen en jongeren. De boeken Mijn moeder is zo anders en Er vallen klappen zijn beide geschreven voor kinderen vanaf 11 jaar. Het eerste krijgt het 'makkelijk lezen'-label mee, o.a. omdat het AVI-niveau 6 is. In de boekenlijst achteraan wordt het AVI-niveau aangegeven "op verzoek van diverse personen uit het onderwijs", en ook gerelativeerd, als "alleen het technisch en niet het begrijpend lezen betreffend" en "doorgaans onbruikbaar voor dove kinderen".

Je merkt het overigens meteen als je als 'gevorderd' lezer deze boeken induikt: in verhouding tot de inhoud is het technisch leesniveau zeer laag. Dat is even wennen als je complexer taal gewoon bent, maar gaandeweg haalt de aantrekkingskracht van het verhaal de bovenhand en verlies je de leestechnische aspecten uit het oog. Een beter bewijs dat dit volwaardige jongerenromans zijn is er niet. We mogen dan ook hopen dat de lezers met een achterstand hun weg naar deze boeken zullen vinden en ze ook graag zullen lezen. Toch blijft altijd ergens dat angeltje hangen, dat door de korte zinnen en de beperkte woordenschat veel verbanden en nuances verloren gaan; als geoefend lezer denk je die er vanzelf bij, het is maar de vraag of het echt wel zo 'makkelijk lezen' is voor minder ervaren lezers.

De moeder die zo anders is, is de moeder van Tom. Zij is manisch-depressief, en doorheen het verhaal maken we een stukje van Toms verwerkingsproces van die harde waarheid mee. Soms is zijn mama heel erg energiek, dan weer somber en moe. Tom raakt daardoor in de war en weet niet meer wat hij aan haar heeft. Bovendien probeert hij angstvallig zijn thuis verborgen te houden voor zijn vrienden en vriendinnen. Want ja, Tom wordt ook nog eens verliefd. De verhoudingen tussen de jongeren, de relatie tussen Tom en zijn vader... bepalen allemaal mee het leven van Tom in deze periode. De realiteit is hard, maar het einde van de beschreven episode hoopvol.

Ook Steven in Er vallen klappen maakt een moeilijke periode in zijn jonge leven door: hij start in de brugklas op een nieuwe school, en zonder zijn boezemvriend die tijdens de vakantie is verhuisd. Meteen wordt hij de speelbal van een groepje pesters, en het gaat algauw van kwaad naar erger. Steven probeert het alleen op te lossen: zijn alleenstaande moeder ontziet hij zoveel mogelijk, zijn karateleraar neemt hij wel in vertrouwen maar hij is dan weer bang dat die hem te fanatiek zal verdedigen, en bovendien wil hij zonder kleerscheuren in de gunst komen van een meisje op wie hij verliefd is. Het lukt hem toch, door al zijn kunnen (op karate-gebied) en persoonlijkheid in de schaal te werpen, de situatie om te buigen. Ook hier een positief einde. Ad Hoofs is bekend om zijn karate-verhalen. Ook zeker toegankelijk voor niet karate-liefhebbers of -kenners. [Marleen Colpin]

Tom schaamt zich voor zijn moeder, omdat ze onberekenbare stemmingen heeft. Hij wil daarom zijn vriend Mark niet mee naar huis nemen. Als zijn moeder op het schoolplein gezien wordt door Mark, maakt die een rotgrap over zijn moeder en lijkt de vriendschap voorbij waardoor Tom zich eenzaam voelt. Als moeder naar een psychiatrisch ziekenhuis moet, blijkt dat Lotte hem kan helpen in zijn verdriet en komt er ook weer een verzoening met Mark. Auteur is psychologe; de problematiek in dit boek wordt geloofwaardig verwoord. Deel uit de Troefreeks voor kinderen met een taalachterstand: makkelijke woorden, korte zinnen en veel wit op de pagina. Het boek is geïllustreerd met realistische, tamelijk grove tekeningen in grijstinten. Aantrekkelijke omslag. Geschikt voor jongeren vanaf ca. 12 jaar.