Inge en haar vriendinnen worden tijdens een trainingskamp in de Ardennen verontrust door krantenberichten over een seriemoordenaar. Inge, die smoorverliefd is op de plaatselijke sportheld Gaëtan, is niet echt alert. Haar grootste zorg is haar angst voor de klimmuur te overwinnen en zo Gaëtans waardering te krijgen.
Wanneer ze noodgedwongen liftend terug naar huis moet, wordt ze ontvoerd. Ze ontsnapt dankzij de aangeleerde klimtips van Gaëtan.

Zomerkamp maakt duidelijk hoe moeilijk het is om in een makkelijk lezen boek de lezer naar waarde te schatten. Dit boek leest makkelijk zou moeten betekenen dat de taal aangepast is, niet de inhoud, zoals dat in het eerste deel van dit verhaal het geval is. Onfunctionele uitspraken als "Hé, wat lees je daar? Ben je plotseling een intellectueel geworden?" wanneer een 16-jarige een krant neemt, vind ik ronduit beledigend voor de lezer. In moraliserende tussenkomsten behandelt de auteur bovendien zijn 14-jarige lezers als basisschoolkinderen: "Een misdadiger kan behoorlijk wat onrust veroorzaken. Hij leeft en verschuilt zich tussen de massa, onherkenbaar. Hij ziet eruit als een normaal mens." Of nog : "Ze staan naast elkaar en zijn minder spontaan. Het is immers moeilijk met gevoel om te gaan. Nabijheid kan ook een afstand zijn". Schril in contrast met de belerende toon, staat de slordige spelling : "Als je één keer de muur beklimt, maakt (sic) ik een kampvuur. Dan wordt (sic) ik wakker van de kou (...)".

Door de beperking van het aantal bladzijden is de relatie tussen Gaëtan en Ilse schetsmatig, hoewel niet onverdienstelijk uitgewerkt. Het feit dat Inge in het eerste deel dankzij Gaëtan haar schrik voor het klimmen overwint, wordt in het spannende tweede deel handig gebruikt. Het verhaal krijgt meer vaart bij de ontvoering, maar ook hier staat het concept van de reeks diepere uitwerking in de weg. Een inruiling van het auteursstandpunt voor een ik-verteller zou het verhaal wellicht meer ziel gegeven hebben. [Jet Marchau]

Inge is met haar vriendinnen op sportkamp in de Ardennen. In de krant leest ze over de moord op twee meisjes van haar eigen leeftijd, met eveneens lang, blond haar. Op de thuisreis wordt haar tasje gerold en mist ze de trein waarin ze haar vriendinnen ziet vertrekken. Inge besluit te gaan liften. Dan krijgt de moordenaar ook haar te pakken en kan ze slechts ternauwernood aan de dood ontsnappen. Dit spannende verhaal wordt reëel in eigentijdse, directe taal verteld. Veel korte zinnen; mede daardoor worden dramatische scènes niet sentimenteel, maar de emoties zijn heel duidelijk te ervaren. Situaties waarmee een puber zich kan identificeren zijn er voldoende, zoals verliefdheid, sportprestaties, het krantenartikel, een nachtelijke kampvuur, de angst, enz. De figuur van Inge wordt goed uitgediept. Haar doorzettingsvermogen in de klimsport en haar sterke wil komen duidelijk naar voren evenals haar gevoel voor realiteit. Ze laat zien wat dat betekent in gruwelijke situaties. Het verhaal brengt een dringende waarschuwing. Voor gevoelige jongeren misschien wel wat erg heftig. Dat toont de omslag ook al in de schreeuwende Inge met een grijpende man achter zich. Geen illustraties. Op de laatste pagina informatie over de auteur met een zwartwitfoto. Vanaf ca. 14 jaar.